Queco e Kika

LÉ UN FRAGMENTO

“

Fago como que non pasa nada e, cando achega o nariz ao meu rabo…, ras!, vai o aire a propulsión directo ao fociño. Ha, ha, ha! Morro de risa coa cara que lle queda: primeiro de susto, logo de sorpresa e, á fin, pon unha expresión entre noxo e risa que a fai parecer aínda máis fea do que é. De noxo: porque o tufo non debe de ser fácil de aturar, e de risa: porque cando me ve a min ás gargalladas, a moi paifoca ponse a rir ela tamén, aínda que non saiba por que.

Sempre está contenta, chimpando e bailando, a dar voltas arredor de min, arredor dela mesma, arredor dunha cadeira ou dun pau… Tanto lle ten. Ela, con tal de xogar e que lle fagan caso, calquera cousa. Que rabia lle teño, caramba!

Que non, non é que teña celos nin nada parecido. Con Frida, a gata, lévome de marabilla: ela ao seu e eu ao meu. Nunca discutimos, nunca pelexamos. Se cadra é que apenas falamos. Ela veña a ronronar e anoarse de colo en colo. A moi palanquina non fai moita máis cousa que subir ao poleiro máis alto que atope, poñerse ao sol e durmir horas e horas. Coa escusa de que está doente, non dá pancada. Así calquera, ho!